Hayashi Kisara Overdrive กับญี่ปุ่นปีที่แปด...

กลับชิกะมาสองวัน... เอาคุเรฮะไปทำพิธีโอมิยะไมริมา (お宮参り) จริงๆเด็กผู้หญิงต้องไปตั้งแต่คลอดครบ 30 วัน (เด็กผู้ชาย 31 วัน) แต่เพิ่งจะมีเวลาว่างตรงๆกันนี่แหล่ะเลยเพิ่งไป ยายคุณฮายาชิ (ทวดหนูอาคิกับหนูคุเร) ก็มาด้วย ยายอายุ 79 แล้วแต่ยังแข็งแรงดี จะอยู่บ้านที่ชิกะถึงวันที่ 29 แล้วกลับจังหวัดชิมาเนะ ที่อยู่ถึงปีใหม่ไม่ได้เพราะมีงานของหมู่บ้านที่ต้องทำเนื่องจากปีนี้ยายเป็น 役人 เหมือนประมาณ Committee ของหมู่บ้านนี่แหล่ะ... (อายุ 79 แต่เธอเป็น Committe นะยะ คือยายคุณฮายาชินี่ประมาณจะสาวสุดในหมู่บ้านแล้วมั้งน่ะ... เจอคนในหมู่บ้านมีแต่คนชมว่าวาไก -_-;)

 

 

 

 

 

ยายอยู่คนเดียวนะ แล้ววันๆก็ทำทุกอย่างเอง ปลูกผักปลูกอะไรไปด้วย บ้านคุณยายยังเป็นแบบโบราณอยู่ อายุจะร้อยปีแล้วมั้ง (แต่ก็ซ่อมกันมาเรื่อย) ส้วมก็ยังเป็นแบบส้วมหลุม @_@; อาบน้ำก็ยังต้องใช้ฟืนสุมเหมือนในหนัง แถมชิมาเนะเป็นจังหวัดที่ค่อนข้างจะหนาว หิมะตกทับถมทุกปี หลังบ้านยายเป็นเขาอีกต่างหาก (ติดกับบ้านเลย ไม่รู้มันจะถล่มเมื่อไหร่ @_@;)

 

 

  

บ้านยายคุณฮายาชิเป็นอะไรที่โต๊ะโตโระอย่างแรง... @_@;  ใกล้ๆตรงนั้นจะมีเหมืองแร่เงินที่มีมาแต่สมัยโบราณ เพิ่งกลายเป็นมรดกโลกไปเมื่อไม่นาน (ยายชอบเล่าว่าแต่ก่อนตอนไม่มีตู้เย็นก็ชอบเอาแตงโมเอาอะไรไปแช่ในถ้ำที่ว่า เขียนชื่อแปะไว้ ไม่นึกว่าอีรูนั่นจะกลายเป็นมรดกโลกไปได้ อดแช่เลย...) <-- ยายเรียกมันว่ารูจริงๆ... ดูซิยังมีความคิดจะเอาแตงโมติดชื่อไปแช่ในมรดกโลก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หมู่บ้านยายประมาณนี้ล่ะค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

บ้านยาย

 

 

 

 

 

 

 

ปลูกผัก หลังบ้านติดกับเขาพอดี ต้องคอยทะเลาะกับลิงเลิง หมูป่า วุ่นเชียว

 

 

 

 

 

 

 

 

ต้นไม้ที่ยายตัดมาทำฟีน @_@;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทางเดินในหมู่บ้าน

 

 

 

 

 

 

 

 

ตู้ขายน้ำ

 

 

 

 

 

 

 

 

ทางเดินไปเหมือง

 

 

 

 

 

 

 

หน้าบ้าน ต้องขึ้นๆไปหน่อยจะเป็นสุสานกลางเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

วัด

 

 

 

 

 

 

 

ตู้ไปรษณีย์

 

 

 

 

 

 

 

 

ตู้ขายถ่าน

 

 

 

 

 

 

 

ตรงนี้เจริญสุด...

 

 

 

 

 

  

สรุปก็คือบ้านยายอยู่ในแอเรียมรดกโลก @_@; จะมาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงบ้านตามใจชอบไม่ได้ ต่อไปนี้จะทำบ้านใหม่ก็ต้องทำตามแปลนที่รัฐบาลเสนอให้เป็นหลัก ทว่ารัฐบาลจะออกค่าทำบ้านให้เต็มที่ จะว่าโชคดีก็ดีเนอะ...

 

 

  

คุณยายเธอก็แข็งแรงมาก นอกจากจะปลูกผักปลูกอะไรแล้ว ยังผ่าฟืน... โกยหิมะเองต่างหาก @_@; อายุ 79 แต่สามารถตัดต้นไม้เป็นต้นๆได้อย่างสบาย (แต่แกบอกต้องคอยดูดีๆว่ามันจะล้มไปทางไหน เพราะมีแรงตัดแต่ไม่มีแรงวิ่งหนี 5555) นอกจากนี้ยังต้องดูแลสุสานตระกูลฮายาชิบนเขา ซึ่งดูต่อๆกันมาหลายช่วงอายุคน (จะไปไหว้ทีนี่ต้องเดินขึ้นเขาไปหน่อย เส้นทางน่ากลัวทีเดียว) ใครอ่านนิยายที่แต่งเรื่อง Cherry Blossom is blooming now จะมีไปชิมาเนะด้วย เอาอิมเมจมาจากบ้านยายนี่เองแหล่ะ

 

 

  

คนแก่ญี่ปุ่นถึงจะไม่มีใครอยู่แล้วแต่ก็ยังอยากจะอยู่คนเดียวกันมาก @_@; ทำยังไงๆยายคุณฮายาชิก็ไม่ยอมมาอยู่ที่ชิกะนี่ มาแป๊บๆไม่กี่วันก็กลับ (แต่แกขึ้นรถบัสมาเองนะฮะ ใช่ว่าใครไปรับ) แม่คุณฮายาชิเป็นลูกสาวคนเดียว ไม่มีพี่น้องคนอื่น (นั่นเป็นสาเหตุให้พ่อคุณฮายาชิเป็นฝ่ายขอเปลี่ยนนามสกุลมาใช้นามสกุลแม่) แต่ยายก็ไม่ยอมมาอยู่ด้วย บอกว่า “ถ้ามาอยู่ในเมืองรู้สึกว่าจะตายเร็วกว่าอยู่คนเดียว”

 

 

  

@_@; จะว่าไปก็พอจะเข้าใจเหมือนกัน เพราะแกบอกว่าเวลามาอยู่ชิกะชีวิตแกอับเฉามาก ปกติอยู่ที่โน่นตื่นเช้า ทำงาน เจอเพื่อน (รุ่นราวคราวเดียวกันที่พูดรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง) <-- ตะโกนคุยกันเสียงดังเพราะต่างคนต่างหูตึง แถมพูดกันคนละเรื่องอีกตะหาก... แล้วแกก็พูดมาคำนึุงให้น่าคิด แกบอกว่า “อยู่คนเดียวนี่แหล่ะเลยต้องตื่นตัวตลอดเวลา เพราะมีตัวเองเป็นที่พึ่ง ถึงได้แข็งแรงทั้งที่อายุมากไงล่ะ”

 

 

  

อาจจะจริง...

 

 

  

แต่ก็ไม่ใช่ไม่มีใครดูแลซะทีเดียว เพราะจะมีครอบครัวน้องสาวพี่เขยและลูกหลานของเค้าที่อยู่ด้วยกันห่างไปเล็กน้อย (แถวอิซึโมะ ก็เป็นสิบกิโลอยู่) มีอยู่ครั้งนึง ยายบอกว่าดูทีวี (รับได้สองช่อง ที่เหลือมองแทบไม่เห็น =_= แถมเป็นช่องท้องถิ่นอีกต่างหาก มือถือก็ไม่มีคลื่น เวลาไปบ้านยายจะรู้สึกเหมือนไปชุบจิตวิญญาณ บำบัดอาการติดโลกไซเบอร์) แล้วหัวเราะรายการอะไรไม่รู้ ปรากฏว่าขากรรไกรค้าง @o@;

 

 

  

ก็พยายามจะโทรไปเรียกแท็กซี่ให้มารับไปโรงพยาบาล (ห่างออกไปหลายกิโล) ปรากฏว่าขากรรไกรค้างไง คุยโทรศัพย์ก็ไม่รู้เรื่อง??? แท็กซี่ก็ฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างแต่ก็ยังมาุถูก แกบอกว่าไปโรงพยาบาลหมอก็ตบไปตบมาจนมันเข้าที่ (สะบักสะบอม) แล้วไอ่ขากรรไกรค้างเนี่ย ค้างครั้งนึงแล้วมันจะติดเป็นนิสัย @_@; มันจะค้่างบ่อยๆถึงขนาดไปหาหมอตรวจสุขภาพ หมอบอกให้อ้าปากกว้างๆ ยายอ้าปุ๊บ... นั่น.. ค้างเลย... -_-; ตกใจกันไปทั้งหมอพยาบาล (ก็เจือกบอกให้อ้ากว้างๆ)

 

 

  

แต่ตอนนี้บรรลุวิชาคัมภีร์นพเก้า สามารถตบเอาขากรรไกรเข้าได้เองโดยไม่ต้องพึ่งหมอ...

 

 

  

เป็นไงล่ะ บอกแล้วต้องพึ่งตัวเอง

 

 

  

คนอายุประมาณนี้เวลาคุยเรื่องอะไรจะชอบชักโยงไปเรื่องตายๆอยู่เรื่อยๆ @_@; เวลาเล่าอะไรให้ยายฟังนะ มักจะเป็นบทสนทนาประมาณนี้

 

 

  

คุณฮายาชิ : วันก่อนเพื่อนที่ทำงานวูบไปกลางห้องประชุมแหล่ะ

 

อริสรา : เหรอ? แล้วเป็นไงบ้าง เรียกรถพยาบาลหรือเปล่า

 

คุณฮายาชิ : เรียกสิ นี่ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนั้นนะ คงล้มฟาดกับเครื่องอะไรซักอย่าง ดีที่ประคองทันพอดี แล้วก็นั่งติดรถพยาบาลไปด้วย คอยเรียกชื่อตลอด เหมือนในหนังเลย

 

คุณยาย : แล้วตายป่ะ?

 

คุณฮายาชิ : ... เปล่าครับ แต่ก็เป็นเกี่ยวกับเส้นเลือดในสมองตีบ หมอบอกให้กินน้ำเยอะกว่านี้ เลือดจะได้ไม่ข้นมาก

 

คุณยาย : ไม่ตายเหรอ?

 

คุณฮายาชิ : ไม่ตายครับ ก็ให้กลับไปพักผ่อนที่บ้าน

 

คุณยาย : แล้วสุดท้ายตายไหม?

 

  

-_-;

 

 

  

ยายจะให้ตายให้ได้เลยเว้ยเฮ้ย...

 

  

คือจุดจบของเรื่องมันควรจะตายสิอะไรเงี้ยมั้งนะ....

 

 

  

หนึ่งในเหตุผลที่ยายคุณฮายาชิไปไหนไม่ได้ก็เพราะต้องคอยดูแลสุสานของตระกูลด้วย ซึ่งถ้าจะย้ายสุสานมาไว้ในเมืองก็จะต้องเสียค่าใช้จ่ายหลายล้าน @_@; พ่อแม่คุณฮายาชิก็วางแผนว่าหลังจากพ่อเกษียณและน้องเคนตะลอยลำไปแล้ว ก็จะกลับไปอยู่กับยายที่ชิมาเนะกัน รุ่นต่อไปก็อาจจะเป็นคุณฮายาชิกับเรา... เพราะเป็นลูกคนโต แต่ก็ไม่แน่เพราะบ้านนี้มีลูกชายสามคน ไอ้คนรองมันไม่มีทีท่าว่าจะแต่งงานหรือมีแฟนมันอาจจะไปดูแลให้แทนเพราะไม่มีอะไรจะทำ แต่ไม่รู้นะเพราะคุณแม่เธอพยายามหาคู่ให้น่าดู พยายามจะหาสาวมาให้ดูตัวเหมือนในหนังเลย มีการมาถามเราด้วยว่ามีเพื่อนสาวคนไทยดีๆแนะนำไหม... แหม... สาวคนไหนสนใจก็ติดต่อมาแล้วกัน อายุ 26 ใส่แว่นแต่ไม่อ้วน (บ้านนี้ใส่แว่นทุกคน) ใครจะเป็นศรีภรรยาต้องมีความเข้าใจในโอตาขุประมาณหนึ่ง (บ้านนี้ตะขุกันหมด แต่คนรองหนักสุด กร๊ากกกก) งานอดิเรกคือเล่นเกม (มีทุกเครื่องไม่ว่าจะPlay II, Play III, PSP, DS, Wii, Xbox, คอมอีกสองเครื่อง) สะสมปราโมเดลกันดั้ม ดูนิโกะนิโกะโดกะ ยอมเสียเงินไปโตเกียวทุกปีช่วงงานคอมิเคะ & บลาๆ แต่มันทำงานเป็นหลักเป็นฐาน บริษัทมีชื่อเสียงนะเคอะ

 

 

  

กลับมาที่คุณยายใหม่ ถึงแม้เราจะเป็นชาวต่างชาติ ยายคุณฮายาชิก็รักและใจดีกับเรามาก (กินอาหารไทยได้มากสุดรองจากคุณฮายาชิอีกต่างหาก) พยายามทำให้เรารู้สึกเป็นส่วนนึงในครอบครัวเสมอ... มากี่ครั้งๆก็พยายามทำให้เราอบอุ่น โดยการบอกให้เราสบายใจว่า

 

  

“ที่สุสานของตระกูลเรามีที่เตรียมไว้ให้อาริสะจังเรียบร้อยแล้วนะไม่ต้องเป็นห่วง ตายเมื่อไหร่มาลงได้เลย”

 

  

....

 

  

...........

 

  

คุณยาย...

 

  

ขอบคุณที่เผื่อที่ไว้ให้แล้ว

 

 

 

สบายใจขึ้นมากเลยค่ะ... T^T

 

 

 

 

 

  

 

 ถ่ายกับคุณทวด  

 

 

  

 

ทำพิธีเสร็จๆซะที >_< แถมเมื่อวานเป็นวัน 赤口 อีกนะ (ฤกษ์เลวร้ายมาก) คือจะโชคดีเฉพาะตอนเที่ยง เลยต้องกะเวลาไปศาลเจ้าให้ตรงเที่ยงกันสุดๆ   

 

 

คนที่อ่านบล็อคมานานคงจะรู้อยู่แล้วว่าคุณฮายาชิมันเป็นโอตารี่แมน (โอตาขุ + ซาลารี่แมน) และเรียกมันว่าอ้วนแว่นเพราะมันอ้วนๆใส่แว่น... แต่งตัวเชยๆ หัวก็กระเซอะกระเซิง ไปทำงานก็ใส่แต่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาดๆไป ดูเหมือนพวกจะไปเดินอาคิฮาบาระมากกว่า (หลายคนแต่งตัวดีกว่ามัน) -_-; นานๆชาติมันถึงจะใส่สูทถอดแว่นซะที... ไม่ได้เห็นมันทำตัวเป็นผู้เป็นคนมานานแล้ว พอดีเมื่อวานมีพิธีของลูก มันเลยต้องสลัดคราบอุบาทว์ๆขึ้นมาทำตัวดีซักวัน...   

 

 

   

 

 

....

 

あなた誰ですか？！！！  

 

 

คุณเป็นใครคะ???!!!!!!!! @o@!!!!!!!

 

 

**************************

ตอบคำถาม

*************************

 

Zellykaซัง : wwwww มาจาก (笑) วาไร ในภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่าหัวเราะค่ะ เหมือนคนไทยใช้ 5555 อะไรอย่างนี้แหล่ะค่ะ ^_^;

 

Kyuubixusagi : จริงค่ะ ชอบเหมือนกัน ^_^

 

ทานุขนฟู : ขอบคุณทั้งคอมเม้นต์และแมสเสจเลยนะคะ m(_ _)m คิดๆอยู่ว่าปีหน้าอาจจะเอากลับไปตรวจที่ไทย แต่ก็จะดูท่าทางต่ออีกหน่อยน่ะค่ะ เพราะจริงๆก็ไม่เห็นมีอะไรน่ากลุ้ม รอดูอีกนิดแล้วค่อยตัดสินใจค่ะ ^_^

 

ฮิคารุจัง : แบบตัวเป็นๆก็ดีเหมือนกันนะคะ ^_^ แต่ 2D พี่ก็ชอบค่ะ 555

 

Ascii: แนะนำไม่เป็นเหมือนกัน แต่จะหาพวกท็อปปิควิธีจีบสาวที่หนุ่มญี่ปุ่นเค้าอ่านกันมาแปลให้แล้วกันนะคะ ^_^;

 

Timo จัง : ชินแล้วรับมือไม่ค่อยยากค่ะ มีอะไรร้องไห้ก่อนเลย กร๊ากกกก (จริงๆไม่ใช่นะคะ ต้องแอบร้องค่ะ ถึงจะได้ผลสำเร็จสูงสุด 555)

 

     

 

 

 

เมื่อวานนี้นินทาคุณฮายาชิให้ฟังเฉยๆ (เล่าให้ฟังตลกๆน่ะค่ะ อย่าคิดมาก) ^_^; (แต่ไม่นึกว่าจะมีคอมเม้นต์เยอะขนาดนี้เหมือนกัน @_@; คือเขียนตามใจตัวเองไปงั้น ไม่ได้คิดว่าจะมีคนอ่าน 555)

 

 

 

ดูเหมือนหลายคนคิดว่าโบว์จะคิดมากเรื่องอาคิ... @_@; ต้องขอบคุณหลายๆคนที่ช่วยกันปลอบหรือส่งเมล์หรือโทรมาด้วยค่ะ m(_ _)m (พูดเหมือนมีเพื่อนไปงั้น จริงๆมีแค่ 2-3 คน กร๊ากกกก) ในความเป็นจริงก็มีคิดเรื่องอาคิบ้าง (ถ้าบอกไม่คิดเลยก็จะกลายเป็นโกหก ^_^;) แต่ไม่ได้เครียดเหมือนที่หลายคนคิดนะ @_@; (บางคนเป็นห่วงจนน่าตกใจ) กินอิ่ม นอนหลับ วันๆก็ยังเล่นเกม แต่งนิยายเหมือนเดิม ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปในชีวิตประจำวัน เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ก็ตามก็ไม่ใช่ปัญหาที่ต้องรีบแก้ภายในสองสามวันนี้ @_@; แล้วแถมยังไม่มีอะไรเดือดร้อนเรื่องอาคิด้วยตอนนี้ ลูกยังน่ารักเหมือนเดิม คุณฮายาชิก็เหมือนเดิม ไอ้นี่มันยิ่งแล้วใหญ่ เพราะมันเล่นกับลูกไม่คิดว่าลูกต้องหาหมอ ออกจะเคืองๆไอ้ความคิดที่จะพาลูกไปหาหมอด้วย -_-;

 

 

 

คุณฮายาชิมันเป็นผู้ชายประเภทกินเนื้อ (肉食男) แล้วก็เป็นประเภททซึนเดเระด้วย คือปากร้าย(ถึงขั้นนรกทีเดียว)แต่ชอบแอบใจดี เหมือนพวกพระเอกเลือดร้อนในการ์ตูนผู้ชาย (น่าเสียดายที่คนมักจะชอบพระรองมากกว่า 555) KY และชอบพูดอะไรชั่วร้ายออกมาอยู่เรื่อย ถ้าคนไม่ M จริงๆนอกจากจะคบกับมันไม่ได้แล้วยังกลัวมันอีก (เหมือนคนที่บริษัทมัน 555 แต่ก็แปลกที่ทุกคนก็ชอบมัน โดยเฉพาะพวกปร้าๆ จะอะไรกับผัวกรุนักคะ)

 

 

 

ไอ้นี่มันชอบแอบทำใจดีตามสถานการณ์ต่างๆเหมือนในการ์ตูน หึงก็ไม่แสดงออก (ต้องอ่านบรรยากาศขมุกขมัวเอาเอง) ประเภทชอบให้ร้องไห้ก่อนค่อยใจดีด้วย (เมิงเป็นพระเอกตบจูบหรือไง???) แหม่... ถ้ามันหน้าตาแบบ Gackt ล่ะก็จะเพอร์เฟ็คมาก นิสัยแบบนี้ (จริงๆหน้าตามันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่มันอ้วนไง 5555 ตอนผอมๆและไม่ใส่แว่น ทำผมดีๆหน้าตามันคล้าย Hyde ทีเดียว โอ้วววววว)

 

 

 

สรุปว่าเราก็คงจะ M ประมาณนึงแต่ไม่ถึงขนาดดาวพระศุกร์ โนวววว ตอนที่เรารู้จักกันใหม่ๆมันก็อาจหาญเรียกเราว่า「おまえ」ตั้งแต่แรกเลยทีเดียว (กรุเป็นพี่เมิงนะเฮ้ย!) ^_^; คนที่รู้ภาษาญี่ปุ่นประมาณนึงคงรู้ดีว่าโอมาเอะมันก็ไม่ใช่คำเรียกคนอื่นอย่างสุภาพและผู้หญิงหลายคนก็ไม่ชอบให้เรียก (แต่ทุกวันนี้มันก็เรียกชื่ออ่ะนะ) เป็นเพราะเราเป็นเพื่อนกันมาก่อนด้วยน่ะแหล่ะ... ตอนพ่อแม่มันได้ยินมันเรียกเราว่าโอมาเอะนี่ตกใจมาก พ่อบอกแต่งงานมาจะ 30ปียังไม่กล้าเรียกแม่ว่าโอมาเอะเลย กลัวโดนคว่ำโต๊ะกินข้าวเหมือนในละคร 5555

 

 

 

แต่เราชอบอ่ะนะ... บอกตามตรงว่าประโยคภาษาญี่ปุ่นที่คุณเธอพูดแต่ละอย่างนี่ทำให้ใจเต้นอย่างแรง กรุยิ่งอายุมากกว่ามันอยู่ กร๊ากกกก (กรุณาอย่าแปลภาษาไทย ควรจะขึ้นเป็นซับอย่างเดียวนะพี่น้อง) มันเป็นผู้ชายประเภท 俺の言うこときけ！หรือ 俺についてこい！ ใครไม่ชอบแบบนี้ควรอยู่ห่างๆ เพราะมันขี้รำคาญคนอื่นด้วย จริงๆดูแล้วมันไม่ค่อยชอบผู้หญิงมาวุ่นวายเท่าไหร่ (แต่ไม่ได้หมายความว่ามันชอบผู้ชาย 555 คือมันอาจจะชอบวุ่นวายกับผู้หญิง แต่ไม่ชอบให้ผู้หญิงมาวุ่นวายกับมัน ซึ่งในความเป็นจริงก็ถูกแล้ว เพราะไม่มีผู้หญิงที่ไหนมาวุ่นวายกับมันอยู่แล้ว กร๊ากกกก) แมสเสจเก่าๆที่มันส่งให้ในมือถือยังเก็บไว้อยู่ อ่านแล้วจะปวดท้องกันไปเลยทีเดียว (หัวเราะ?) บอกแล้วว่ามันขาดไปแค่อย่างเดียวคือหน้าเหมือน Gackt เท่านั้นล่ะ (โอ๋ โอ๋ เค้าไม่ว่าละ...) 

 

 

 

ทุกวันนี้ปกติก็เรียกชื่อเป็นหลักอ่ะนะ คือเรียกว่า “อาริสะ” หลายคนคงรู้แล้วว่ามาจากชื่อเต็มๆว่าอริสรา ยาวไปเรียกไม่ไหว เธอเลยเรียกแค่อาริสะ คือตอนสมัยเรียนในบัตรประจำตัวนักเรียนต่างชาติของเราก็เขียนชื่อว่าอาริสะด้วย ไม่ได้ดัดจริตจะเป็นญี่ปุ่น แต่ในบัตรญี่ปุ่นมันจะเอานามสกุลขึ้นหน้าแล้วตามด้วยชื่อ ทีนี้นามสกุลกรุก็ยาวเป็นชาติ ขนาดโปรแกรมออกบัตรของมหาลัยรับได้ไม่หมด “รา” เลยหายไปด้วยประการฉะนี้ 55555 (ใส่ไม่หมด มันตัดชื่อกรุทิ้งไปอย่้างหน้าตาเฉยเหมือนกรุจ่ายค่าเทอมไม่ครบงั้นเลย)

 

 

 

จากแบบสอบถามชาวญี่ปุ่นจำนวนหนึ่งที่บริษัทไอแชร์ทำเมื่อวันก่อนบอกว่า ชื่อที่อยากให้คนรักเรียกเรามากที่สุดคือ 「名前を呼び捨て」คืออยากให้เรียกชื่อเฉยๆ ไม่ต้องมีซังมีจังมีคุง โดยจากผลทางสถิติบอกว่าผู้หญิงรุ่นอายุ 20 กับ 40 ปี อยากให้เรียกชื่อเฉยๆ 29.5% และอยากให้เรียกชื่อเล่น 27% รุ่น 30 ปีอยากให้เรียกชื่อตามด้วย “จัง” ปร้าแอบแอ๊บแบ๊วชัดๆ... (เฮ้ย กรุก็อยู่รุ่นนี้แล้วนี่!!!)

 

 

 

นอกจากนี้ยังมีคำถามที่ถามว่า “คุณมีชื่อเรียกที่แฟนเรียกเป็นประจำแต่ไม่อยากให้เรียกต่อหน้าคนอื่นไหม?” ปรากฏว่าค่อนข้างจะมีกันเยอะทีเดียว เป็นอะไรที่เรียกกันสองคนแล้วน่ารักดูดี แต่ถ้าไปเรียกให้คนอื่นได้ยินจะตลาดมาก ถูกโห่กิ๊บกิ้วกันไป... คู่เดี๊ยนได้ข่าวว่าไม่มีนะฮะ อีนี่ไม่มีทางจะคิดอะไรน่ารักๆมาเรียกเด็ดขาด แต่จะว่าไปมันก็เรียกหลายอย่างตั้งแต่ お嬢さん (โอโจ้ซัง = เอ่อ คุณหนูครับ!)、奥様 (อ๊กขุซามะ = นี่คุณนาย...) 、ボス (บอส = ครับผมบอส!)、姉様！ (เน่ซามะ = เอ่อ คุณพี่) 、先生！ (เซ็นเซย์ = อาจารย์ครับ), 姫 (ฮิเมะ = ได้สิครับเจ้าหญิง) <-- อันนี้แอบดี

 

 

 

เรียกกันไปเรื่อย...

 

 

 

.....

 

 

 

ส่วนเราก็เรียกชื่อล่างของคุณฮายาชิเป็นหลัก (บ้านเราไม่เรียกกันปะป๊ามะม้า @_@;) แต่ถ้าเวลาคุณฮายาชิเรียกเราว่าฮิเมะ อัพเกรดเราเป็นเจ้าหญิงเมื่อไหร่ ก็พยายามจะเรียกมันให้เหมาะสมหน่อย...

 

 

 

โดยการเรียกมันว่า 庶民ども ซะเลย...

 

 

 

^_^;

 

 

 

 

 

*** 庶民ども แปลประมาณว่า เจ้าชาวบ้าน (คือเรียกมันว่าอีตาชาวบ้านนี่เองแหล่ะ)

 

 

 

ป.ล. เมื่อวานตะลึงไปเลยทีเดียวที่เห็นทุกคนเก่งภาษาญี่ปุ่นกันมาก เขียนอะไรประหลาดๆไม่ได้แล้ว 5555 みんなの日本語能力がすごかったってことが判明！もうあまり変態なことを書いちゃいけませんねw　残念！！wwwww

 

 

 

ป.ล.2 ไปบ้านที่ชิกะสองวันนะคะ m(_ _)m

 

 

 

 

 

「アキのこと心配してない。おまえのほうが大事だ。」と言ってくれて、、ちょっとギュッときたじゃないか、、、ほんまにもう、、、

 

 

 

 

 

 

Shangri-la หมู่นี้ร้องบ่อยในคาราโอเกะ ^_^;

 

 

เนื่องจากอาจจะมีถ้อยคำหยาบคายก้าวร้าว... วันนี้เลยเขียนไดอารี่เป็นภาษาญี่ปุ่นนะคะ ^_^; เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนกับวงการการศึกษาไทย 5555 (ไม่ได้มีสาระหรือประโยชน์อะไร ไม่ต้องกังวล w)

 

 

今日は暴言がありそうなので日本語だけにすることにします。いい子のみなさん、、要注意ですｗ　（日本語がわからない方に申し訳ないですが、、、m(_ _)m 読めても役に立つこと一個も無いのでご安心ください！ｗ）自己満足に過ぎないです、、

 

 

 

さ・て・と、、、

 

 

 

アキのことを林さんと話し合いしなきゃと言う時がきました（？）タイで育てた方がいいか、もしそうなったら（自閉症ってことがね）どう対応するか、いろいろ受け止めて、話さなきゃいかんなと思った。

 

 

 

が、、、

 

 

 

「そうなったら恥ずかしいの？」と聞かれちゃったりして

 

 

 

おいおいおいおい

 

 

 

ご主人様！

 

 

 

本気でぶっ飛ばすぞ！

 

 

 

「何を悩むかわからない。」って、、

 

 

 

母親だからだろうが！！！

 

 

 

悩む意味がわからないと言ってるのが分からなくもない　-_-;　だって、、、アキはちゃんと話しを聞けることが多いし、いろいろ理解してるし、最近結構まねするし、目を見て話すし、歌が好きだし、空気もかなり読んでくれているじゃないかと思うし、病院連れて行くさえ意味わからないと思う。

 

 

まぁ、、そうであっても困らないってことっすかね、、、

 

 

 

つまり今困ってること一つも無いやんけ、、、

 

 

 

そういえば自閉症って、、、本を読めば読むほど自分にもかなり当たってますけど、、、どうしましょうか先生！！！もう遅いでしょうか！！！

 

 

 

私の場合、自閉症より引きこもりのほうが心配！　-_-;　明らかに家のなかでこそこそなんかやってるのが好きやねん。子供がいなかったら一日中パソコンに夢中、、必要なければ出かけることないだろう、、、と思う。（しかもでかけるのなら一人がいい。）アキがいるからこそ散歩に連れて行ったりするし、、、まともな人生おくれるのが正にアキのおかげ！

 

 

 

 

どっちかというと私は人との付き合いが大苦手なんです。タイミングも程度もわからへん。いつ電話したらいいか連絡ちょうだい！友達と言わせていただいてる方にも電話もメールもしません、、、　（勝手にあなたを友達にしている場合もあります！）一緒にでかけても何をするのか実はあまりよくわからない　@_@;　。買い物もあまりお金使いたくないし、、、外食も言うほど好きじゃないし、、、遊びも疲れるし、カラオケも音痴がばれるからやめたほうがいいし、、、何遊んだらいいんすか友達様？？誘ってください！

 

 

 

もうリード任せっぱなしです。

 

 

 

それでも友達と呼んでもらえて幸いです -_-;

 

　

 

真面目にみえるけどどっちかというとふざけることが大好きなんです、、特に悪ふざけがねw（下ネタ？まぁまぁ、、面白けりゃいいけど、、すべるならやめてくれ、、、）

 

 

 

ってことでドン引きしないで遠くから見守ってください T^T

 

　

 

話戻りますけど、、林さん

 

 

 

夜、、寝てる間に、私が泣いているかどうかこっそり確認しにくるのがやめてもらえませんか？-_-;　真っ暗の中こっそり寝室入って顔に近寄ってくるのがマジで怖いです！

 

 

 

とは言っても本当はうれしいけどね。いつも言うことがめちゃくちゃでひどいけど本当はやさしいのよね。

 

 

 

私はそんな弱い人じゃないから大丈夫。（けど強くも無いしｗｗｗ）

 

 

 

もう一つやらないといけないのが林さんのお母様にアキのことを話すことですよね。、、、あの方が超スパー・ウルトラ・ポジティブなので、、、なにを話しても「大丈夫。」って言ってくれるだろう、、、正直見習わないといけないなんだなぁ ^_^;

 

 

 

「アキはとにかく顔がいいから、タイいったらそこそこ人気あるじゃない？。タイのどっかの学校に入れて芸能界でもいれようか？」って

 

 

 

ご主人様！！！！！！！！

 

 

 

言葉すらわからないのにどうやって芸能界やっていけるのかよ！

 

 

 

とはいっても確かにタイの芸能界がそういう感じだけど、、、-_-;

 

 

 

って言うか、、、タイの芸能界をばかにしてるよねコラ！！

 

 

 

、、、、、、

 

 

 

まぁ、、でも

 

 

 

そうなったらそうしよっか！ｗｗｗ

 

 

 

 

 

ピー・エス：久々Wiiのマリオカートやった。まぁ～～～みんななんてマナー悪い人達。（おまえらどうやって運転免許書とれたんや！！）教育上にはどうかと思うんけど、、、やりながら暴言連発する私にも教育上に問題ありT^T　反省です!

 

 

 

 

 

 *********************

修正

**********************

誤解される方がいるのでちょっと修正させていただきます ^_^;　まず、何も怒ってないです！(きれてないっすよ！）そして林さんとの会話もいつもこんな感じです！本当はどっちかというと私のほうが冷たいと思います（つんでれ？？？）-_-;　まぁまぁ、、、とにかくいつもこういう感じで仲良くやっています。こう見えても喧嘩はないので、、、ご心配無用です ^_^

 

เดี๋ยวหลายคนจะเข้าใจผิด คือไม่ได้โกรธใครหรือด่าใครเน้อ แค่นินทาผัว เอ้ย! คุณฮายาชิค่ะ ^_^; แต่ไม่ได้โกรธไม่ได้ทะเลาะกัน แซวกันเล่นๆ (คือมันเป็นคน positive น่ะค่ะพี่น้อง & KY ด้วย 5555) บทสนทนาผัวเมียคนนอกฟังแล้วจะเหมือนโดนท่าไม้ตายมุโซฟาดเข้ากลางกบาล แต่ปกติสนทนากันแบบเนี้ยอ่ะค่ะ เอามาเม้าท์เล่น ทว่าถ้าเป็นภาษาไทยอาจจะดูแรงๆก็เลยเขียนภาษาญี่ปุ่น　(หรือภาษาญี่ปุ่นแรงกว่าฟระ??) โปรดอย่าลืมว่าไอ้นี่มันเป็นหนุ่มกินเนื้อ (肉食男) น่ะค่ะ 5555 (มันพูดทีก็แรง แต่บางทีก็เท่ห์นะ...)