คุณยายคะ... @_@;

posted on 14 Dec 2009 04:41 by hayashikisara in Diary

กลับชิกะมาสองวัน... เอาคุเรฮะไปทำพิธีโอมิยะไมริมา (お宮参り) จริงๆเด็กผู้หญิงต้องไปตั้งแต่คลอดครบ 30 วัน (เด็กผู้ชาย 31 วัน) แต่เพิ่งจะมีเวลาว่างตรงๆกันนี่แหล่ะเลยเพิ่งไป ยายคุณฮายาชิ (ทวดหนูอาคิกับหนูคุเร) ก็มาด้วย ยายอายุ 79 แล้วแต่ยังแข็งแรงดี จะอยู่บ้านที่ชิกะถึงวันที่ 29 แล้วกลับจังหวัดชิมาเนะ ที่อยู่ถึงปีใหม่ไม่ได้เพราะมีงานของหมู่บ้านที่ต้องทำเนื่องจากปีนี้ยายเป็น 役人 เหมือนประมาณ Committee ของหมู่บ้านนี่แหล่ะ... (อายุ 79 แต่เธอเป็น Committe นะยะ คือยายคุณฮายาชินี่ประมาณจะสาวสุดในหมู่บ้านแล้วมั้งน่ะ... เจอคนในหมู่บ้านมีแต่คนชมว่าวาไก -_-;)

 

 

 

 

 

ยายอยู่คนเดียวนะ แล้ววันๆก็ทำทุกอย่างเอง ปลูกผักปลูกอะไรไปด้วย บ้านคุณยายยังเป็นแบบโบราณอยู่ อายุจะร้อยปีแล้วมั้ง (แต่ก็ซ่อมกันมาเรื่อย) ส้วมก็ยังเป็นแบบส้วมหลุม @_@; อาบน้ำก็ยังต้องใช้ฟืนสุมเหมือนในหนัง แถมชิมาเนะเป็นจังหวัดที่ค่อนข้างจะหนาว หิมะตกทับถมทุกปี หลังบ้านยายเป็นเขาอีกต่างหาก (ติดกับบ้านเลย ไม่รู้มันจะถล่มเมื่อไหร่ @_@;)

 

 

  

บ้านยายคุณฮายาชิเป็นอะไรที่โต๊ะโตโระอย่างแรง... @_@;  ใกล้ๆตรงนั้นจะมีเหมืองแร่เงินที่มีมาแต่สมัยโบราณ เพิ่งกลายเป็นมรดกโลกไปเมื่อไม่นาน (ยายชอบเล่าว่าแต่ก่อนตอนไม่มีตู้เย็นก็ชอบเอาแตงโมเอาอะไรไปแช่ในถ้ำที่ว่า เขียนชื่อแปะไว้ ไม่นึกว่าอีรูนั่นจะกลายเป็นมรดกโลกไปได้ อดแช่เลย...) <-- ยายเรียกมันว่ารูจริงๆ... ดูซิยังมีความคิดจะเอาแตงโมติดชื่อไปแช่ในมรดกโลก...

 

 

 

 

 

 

 

000

 

 

 

 

หมู่บ้านยายประมาณนี้ล่ะค่ะ

 

 

 

 

001

 

 

 

 

บ้านยาย

 

 

 

 

002

 

 

 

ปลูกผัก หลังบ้านติดกับเขาพอดี ต้องคอยทะเลาะกับลิงเลิง หมูป่า วุ่นเชียว

 

 

 

 

 

008

 

 

 

ต้นไม้ที่ยายตัดมาทำฟีน @_@;

 

 

 

 

 

 

 

004

 

 

 

ทางเดินในหมู่บ้าน

 

 

 

 

 

005

 

 

 

ตู้ขายน้ำ

 

 

 

 

 

006

 

 

 

ทางเดินไปเหมือง

 

 

 

 

007

 

 

 

หน้าบ้าน ต้องขึ้นๆไปหน่อยจะเป็นสุสานกลางเขา

 

 

 

 

 

009

 

 

 

วัด

 

 

 

 

010

 

 

 

ตู้ไปรษณีย์

 

 

 

 

 

011

 

 

 

ตู้ขายถ่าน

 

 

 

 

012

 

 

 

ตรงนี้เจริญสุด...

 

 

 

 

 

  

สรุปก็คือบ้านยายอยู่ในแอเรียมรดกโลก @_@; จะมาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงบ้านตามใจชอบไม่ได้ ต่อไปนี้จะทำบ้านใหม่ก็ต้องทำตามแปลนที่รัฐบาลเสนอให้เป็นหลัก ทว่ารัฐบาลจะออกค่าทำบ้านให้เต็มที่ จะว่าโชคดีก็ดีเนอะ...

 

 

  

คุณยายเธอก็แข็งแรงมาก นอกจากจะปลูกผักปลูกอะไรแล้ว ยังผ่าฟืน... โกยหิมะเองต่างหาก @_@; อายุ 79 แต่สามารถตัดต้นไม้เป็นต้นๆได้อย่างสบาย (แต่แกบอกต้องคอยดูดีๆว่ามันจะล้มไปทางไหน เพราะมีแรงตัดแต่ไม่มีแรงวิ่งหนี 5555) นอกจากนี้ยังต้องดูแลสุสานตระกูลฮายาชิบนเขา ซึ่งดูต่อๆกันมาหลายช่วงอายุคน (จะไปไหว้ทีนี่ต้องเดินขึ้นเขาไปหน่อย เส้นทางน่ากลัวทีเดียว) ใครอ่านนิยายที่แต่งเรื่อง Cherry Blossom is blooming now จะมีไปชิมาเนะด้วย เอาอิมเมจมาจากบ้านยายนี่เองแหล่ะ

 

 

  

คนแก่ญี่ปุ่นถึงจะไม่มีใครอยู่แล้วแต่ก็ยังอยากจะอยู่คนเดียวกันมาก @_@; ทำยังไงๆยายคุณฮายาชิก็ไม่ยอมมาอยู่ที่ชิกะนี่ มาแป๊บๆไม่กี่วันก็กลับ (แต่แกขึ้นรถบัสมาเองนะฮะ ใช่ว่าใครไปรับ) แม่คุณฮายาชิเป็นลูกสาวคนเดียว ไม่มีพี่น้องคนอื่น (นั่นเป็นสาเหตุให้พ่อคุณฮายาชิเป็นฝ่ายขอเปลี่ยนนามสกุลมาใช้นามสกุลแม่) แต่ยายก็ไม่ยอมมาอยู่ด้วย บอกว่า “ถ้ามาอยู่ในเมืองรู้สึกว่าจะตายเร็วกว่าอยู่คนเดียว”

 

 

  

@_@; จะว่าไปก็พอจะเข้าใจเหมือนกัน เพราะแกบอกว่าเวลามาอยู่ชิกะชีวิตแกอับเฉามาก ปกติอยู่ที่โน่นตื่นเช้า ทำงาน เจอเพื่อน (รุ่นราวคราวเดียวกันที่พูดรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง) <-- ตะโกนคุยกันเสียงดังเพราะต่างคนต่างหูตึง แถมพูดกันคนละเรื่องอีกตะหาก... แล้วแกก็พูดมาคำนึุงให้น่าคิด แกบอกว่า “อยู่คนเดียวนี่แหล่ะเลยต้องตื่นตัวตลอดเวลา เพราะมีตัวเองเป็นที่พึ่ง ถึงได้แข็งแรงทั้งที่อายุมากไงล่ะ”

 

 

  

อาจจะจริง...

 

 

  

แต่ก็ไม่ใช่ไม่มีใครดูแลซะทีเดียว เพราะจะมีครอบครัวน้องสาวพี่เขยและลูกหลานของเค้าที่อยู่ด้วยกันห่างไปเล็กน้อย (แถวอิซึโมะ ก็เป็นสิบกิโลอยู่) มีอยู่ครั้งนึง ยายบอกว่าดูทีวี (รับได้สองช่อง ที่เหลือมองแทบไม่เห็น =_= แถมเป็นช่องท้องถิ่นอีกต่างหาก มือถือก็ไม่มีคลื่น เวลาไปบ้านยายจะรู้สึกเหมือนไปชุบจิตวิญญาณ บำบัดอาการติดโลกไซเบอร์) แล้วหัวเราะรายการอะไรไม่รู้ ปรากฏว่าขากรรไกรค้า