Hayashi Kisara Overdrive กับญี่ปุ่นปีที่แปด...

อาคิมาสะตอนนี้กำลังอยู่ในช่วง Terrible 2 หรือสองขวบนรกที่คนเป็นแม่หลายคนมักจะรู้กัน (ว่านรกยังไง แต่ใครจะได้อยู่นรกขุมไหนนี่แล้วแต่ดวง 5555)

สมัยก่อนที่ยังไม่เป็นแม่จะไม่รู้จักคำนี้และเวลาเห็นเด็กสองสามขวบที่มันดูดื้อซนแสบ เสียงดัง โวยวาย เอาแต่ใจ จะรู้สึกว่าทำไมพ่อแม่เลี้ยงลูกได้แย่อย่างนี้ฟระ!! กรุเกลียดเด็ก!!

แต่หลังจากมาเป็นพ่อเป็นแม่ อ่านหนังสือศึกษาและเลี้ยงลูกตัวเองมาแล้ว ก็ให้รู้สึกได้ว่ามันเป็นพัฒนาการและเป็นไปตามวัย ไม่ใช่ว่าพ่อแม่เลี้ยงลูกแย่แต่อย่างใด เป็นช่วงที่เด็กกำลังก้ำกึ่งจะโตขึ้นไปอีก step กำลังอยากจะทำอะไรด้วยตนเองหรือมีความคิดความอ่านเป็นของตัวเอง แต่มันยังทำไม่ได้อย่างที่คิด หงุดหงิดงุ่นง่าน ไม่รู้ตัวเองอยากทำอะไรกันแน่ เหมือนเวลาที่เรากำลังเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นนี่เอง

จริงๆเราอ่านเรื่องนี้มานานแล้วตั้งแต่ยังไม่คลอดอีอาคิ  แต่ตอนเลี้ยงอาคิก็ยังไม่คิดนะว่าอีอาคิเนี่ยนะมันจะเป็นเด็กเสียงดังขี้หงุดหงิดได้ เพราะมันออกจะดูเอ๋อๆเหวอๆ แถมมันยังเกลียดเสียงดังมากขนาดเห็นเด็กคนอื่นเสียงดังแล้วทำท่าจะวิ่งเข้าไปตบเหมือนในหนังไทย (555) ...ทว่าทุกวันนี้อีอาคิก็มีอาการเสียงดังเหมือนเด็กคลุ้มคลั่งเป็นบางครั้งเหมือนกัน  จะมีอาการเป็นพักๆเวลาอารมณ์ได้ที่ ^_^; (สนุก เสียใจ เศร้า ตื่นเต้น ชอบ เกลียด)

จริงๆมันก็ไม่บ่อยหรือรุนแรงถึงขนาดทำให้อยากกินยาระงับประสาทขึ้นมาแต่อย่างใด ไม่รู้ช่วง Terrible 2 ของเด็กคนอื่นเป็นยังไง แต่สำหรับเราแล้ว อาคิก็ไม่ค่อยเป็นปัญหาสำหรับเราเท่าไหร่ (ดื้อ ซน แต่ไม่แสบ ไม่ค่อยสรรหาอะไรเล่น หรือพูดง่ายๆ ไม่ค่อยฉลาดเหมือนลูกชาวบ้าน กร๊ากกก) อาคิก็ยังชอบเล่นคนเดียวไปเรื่อยเหมือนเดิม  ปกติอาคิไม่ค่อยแตะของเล่นอะไรเลยอยู่แล้วนอกจากรถไฟ @_@; หรือไม่ก็อะไรยาวๆที่จะเอามาเรียงกันให้เป็นรถไฟได้ เธอไม่เล่นต่อ Lego เหมือนเด็กคนอื่นๆ เธอเอามาเรียงกันเฉยๆ คงอิมเมจว่าเป็นรถไฟอีก คือไม่ว่าของเล่นเค้าจะขายหรืออธิบายสรรพคุณอันเลิศหรูยังไงก็ตาม อีนี่เอามาเรียงกันหมด 555 ดูมีทักษะไอคิวเหมือนลูกชาวบ้านมาก น่าปลาบปลื้มจริงๆ

อาการคลุ้มคลั่งเหมือนเห็นพระจันทร์เต็มดวงที่ว่าจะเกิดขึ้นเวลาเล่นอะไรแล้วไม่ได้ดังใจ... เช่นเรียงๆอยู่ทำของตก(เอง) ก็โวยวายซะงั้น (เป็นผัวนี่จะขว้างด้วยรีโมท) -_-; ร้องห่มร้องไห้ราวกับพิมพ์นิยายไฟดับแล้วไม่ได้เซฟ... แต่เดี๋ยวนี้หลังจากเราสอนคำว่า “เอาใหม่” (もう一回) อาการก็ดีขึ้นเพราะพอทำตกแล้วจะโวยทีนึง จากนั้นก็เก็บขึ้นมาเอง พึมพำกับตัวเองว่า もう一回 ... โอ้... มันข้ามไปอีกขั้นคือปลอบตัวเองและสงบสติอารมณ์เองไปแล้ว -_-;

เด็กในวัยนี้ส่วนใหญ่พูดหรือถามอะไรจะปฏิเสธไว้ก่อน อะไรๆก็ไม่เอา ไม่ใช่ ไม่ๆๆๆ เด็กญี่ปุ่นจะพูดอิยะอิยะตลอดน่าตบกบาลด้วยไม้เบสบอลมาก แต่เนื่องจากอาคิพูดจาภาษามนุษย์ยังไม่้ค่อยจะได้เหมือนเด็กอื่นๆเลยไม่พูดคำว่าอิยะ... พูดคำว่า “いらんの！” (อิรังเหนาะ) โคตรจะคันไซเบง... ฟังแล้วไม่สามารถโมโหได้เพราะต้องคอยห้ามตัวเองไม่ให้ลงไปขำกลิ้ง

อย่างที่บอกว่าอาคิยังพูดไม่ค่อยได้ แต่ก็พัฒนาขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยคือพอจะสื่อสารกับพ่อแม่รู้เรื่อง (ส่วนใหญ่รู้่กันด้วยจิตไปกว่าครึ่ง 555) ทุกวันนี้ยังไม่เรียกมาม้าเลยซักกะคำ (2 ขวบ 7 เดือน) แต่เรียกปาป๊า เรียกโอบ้าจัง ที่สำคัญ... เรียกคุเรฮะอีกต่างหาก  มาม้าเป็นคำที่ยากมาก =_= แต่เท่าที่เห็นอาคิคงยังไม่รู้สึกรู้สาว่าคุเรฮะเป็นน้องสาว คงนึกว่าที่บ้านเอาตัวอะไรมาเลี้ยงซักอย่าง... คุเรฮะคงยังห่างไกลจากคำว่ามนุษย์ของมันอยู่ -_-; (มันเลยไม่ค่อยใส่ใจอะไรมาก)

อาคิเป็นเด็กที่ไม่ค่อยจะพูดเลียนแบบอะไรที่พ่อแม่หรือใครๆพูดซักเท่าไหร่... (ก็มีบ้าง แต่น้อยนักถ้าเทียบกับเด็กคนอื่นๆ) แล้วแต่อารมณ์หรือความชอบจริงๆว่าอยากจะเลียนแบบคำว่าอะไร มีบางคำที่เข้าใจภาษาไทยในหมายความเดียวกับภาษาญี่ปุ่น เช่นเดินมาหาเราแล้วบอกหม่ำๆ (ญี่ปุ่น) เรายังยุ่งอยู่ไม่ทำให้ทันที มันก็คงนึกว่าเราไม่รู้่เรื่อง เลยเปลี่ยนมาบอกว่า “กินข้าว” หรือเดินไปหาปะป๊าแล้วบอกว่า “เอานม” แต่ปะป๊าไม่รู้เรื่องเลยพยายามบอกว่า “มิรุขุ”

อย่าชื่นชมไป มีอยู่แค่ไม่กี่คำเท่านั้นแหล่ะ ^_^; (ลำพังแค่ไอ้ที่พูดเป็นภาษามนุษย์ไม่ใช่ภาษาซิมก็มีไม่กี่คำอยู่แล้ว)

เราว่าอาคิเป็นเด็กดีนะ... เวลาพาออกไปข้างนอก ไปซื้อของกันสองคนก็เดินจูงมือกันไปดีๆ (ขึ้นอยู่ว่าไปกับใคร เพราะถ้าไปกับปะป๊าจะอ้อนให้อุ้มตลอดและจะงอแงง๊องแง๊ง แต่อยู่กับเราเป็นผู้เป็นคนน่าทึ่งมาก @_@; ราวกับเป็นคนละคน)  เดี๋ยวนี้พยายามจะถือตะกร้าในซุปเปอร์ให้ด้วย (ตะกร้าก็อันใหญ่ พี่แกก็ยังพยายามแม้จะต้องวางและยกใหม่หลายรอบ) เดินตามแล้วก็ให้เราเอาของใส่้ (เลยซื้อแต่ขนมนิดหน่อยกล่องสองกล่อง ใส่มากกว่านี้อีอาคิถือไม่ไหว -_-;) เดินไปถึงแคชเชียร์และยกวางที่แคชเชียร์ให้ด้วย อาคิไม่เคยขอให้ซื้อของเล่นหรือแม้แต่ขนมให้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ดังนั้นไม่มีปัญหาเวลาเข้าซุปเปอร์หรือไปร้านของเล่นที่ไหน ถ้ามีรถไฟเป็นโมเดลให้ดูก็จะดู ไม่ยื่นมือไปจับด้วย หรือถึงแม้จะชอบรถไฟแค่ไหนก็ไม่เคยขอให้ซื้อ (บางครั้งเห็นยืนมองเงียบๆจนรู้สึกสงสารเลยซื้อให้เอง -_-;)

เดินไป... แล้วก็เดินกลับมาด้วยกัน เดี๋ยวนี้ไม่มีปัญหาเรื่องไม่สามัคคีกันเท่าไหร่ อาคิมักจะฉุดมือหรือทำท่าอยากจะไปทางที่ตัวเองอยากจะไป (มุมของเล่น etc.) แต่ถ้าเรายืนยันว่ามาม้าจะไปทางนี้ อาคิก็ไปด้วยกัน (ไม่ร้องโวยวายด้วย) ถ้าเป็นเมื่อครึ่งปีก่อนอาคิจะไปไหนก็ไม่สนเราเลย -_-; คือไม่สนว่าแม่จะไปทางไหนหรือจะไปด้วยหรือไม่ กรุจะไปของกรุ เดี๋ยวนี้มันเติบโตขึ้นจนขนลุก... จริงๆมันก็แค่สองขวบครึ่งเองเนอะ @_@;

ถึงแม้อาคิจะยังพูดไม่ค่อยได้เหมือนเด็กคนอื่นรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่อาคิก็เป็นเด็กที่พูดรู้เรื่อง บอกว่า “ไม่ได้นะ” ส่วนใหญ่ (70%) จะหยุดหรือไม่ทำ (บางทีมีแบบชะงักทันที เห็นแล้วขำ) แต่ก็เหมือนมารตัวน้อยๆนะ บางทีพอเราไม่เห็นก็แอบทำ (555 มันคงอดไม่ได้เนอะ แบบว่าอยากมานาน) ถ้าอยากให้อาคิอยู่นิ่งๆมีหลายวิธี เอารถไฟให้เล่น หรือเปิดดิสนีย์ให้ดู หรือแจกทิชชู่ให้แผ่นนึง นั่งฉีกเล่นได้ 30 นาที - ชั่วโมงเลยทีเดียว @_@;

พูดกันไม่รู้เรื่อง สื่อกันไม่ได้ ดูเหมือนจะลำบาก แต่ในความเป็นจริงกลับรู้สึกสบายมากเลย สงสัยเพราะสื่อกันด้วยจิตเอา เวลาโดนดุร้องไห้ก็จะมาอ้อนขอให้โอ๋โดยการมานั่งตักหรือมาซุกแล้วพูดคำว่า “よしよし” แต่ถ้าโดนดุไม่แรงจะยิ้มให้ ทำหน้าแอ๊บแบ้ว ทำตัวน่ารักสุดๆ เหมือนจะบอกว่า เค้าล้อเล่นน่ะแหมมมม... (อันนี้เราว่าไม่บังเอิญว่ะ มันต้องรู้เรื่องแน่ๆ -_-;)

กับคุเรฮะ... เวลาน้องร้องไห้เสียงดังอาคิก็ยังร้องไห้ไปด้วยอยู่ -_-; แต่ถ้าร้องนิดๆหน่อยๆอาคิจะหันมาพูดว่า “大丈夫　大丈夫” ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร บางทีก็แถวิ่งเข้าไปจะลูบหัวน้อง (แต่กะแรงไม่ถูก กลายเป็นจะตบกบาลไปซะ) ตอนนี้เลยสอนให้โอ๋น้องด้วยการจับเท้าน้องแทน ค่อยยังชั่วหน่อย -_-; พอน้องร้องไห้ก็จะวิ่งไปโอ๋ด้วยการจับเท้าน้องเบาๆ

เวลา่นอนบ้านเราปูฟูกสองอันติดกัน แล้วก็นอนกันสี่คนพ่อแม่ลูก สามารถ! @_@; จริงๆทั้งคุณฮายาชิและไอ้อาคิก็นอนดิ้นกันทั้งคู่ ตอนเช้าไม่เคยมีใครหันหัวไปทางทิศเดียวกันเลย การจะเอาเบบี้มานอนฟูกด้วยกันเนี่ย ดูจะ impossible มาก... แต่เอาเข้าจริงๆมันก็ได้นะ หลายๆอย่างที่นึกกังวลกลัวไปก่อน แต่ทำๆไปก็ไม่มีปัญหา ตอนนี้ก็สุขสำราญดี...

สุขภาพอาคิ... เป็นหวัดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่หว่า... มกรา? ไม่เคยมีไข้ มีน้ำมูก หรืออะไรอีกเลย แต่จะเข้าหน้าหนาวแล้วเนี่ยต้องระวัง... ระวังไอ้ตัวพ่อมันนั่นแหล่ะ อาคิไม่เคยอยู่ๆเป็นหวัดเองเลย เป็นเพราะติดจากคุณฮายาชิตลอด -_-; ถึงอย่างนั้นก็เป็นหวัดแค่ปีละครั้งสองครั้ง ไม่ค่อยมีอะไรให้กลุ้มเท่าไหร่

พูดเรื่องอาคิทีไร... ไม่มีเรื่องอะไรที่ดูฉลาดๆให้อวดเหมือนแม่คนอื่นเค้าเลย (เช่นนับเลขได้ พูด ABC ได้ เขียนก.ไก่ ได้... ^_^;) แต่ก็มีเรื่องให้ยิ้มให้หัวเราะได้ทุกวัน อันนี้คงเหมือนแม่ๆคนอื่นหรอกเนอะ ^_^

ป.ล. วันนี้คุเรฮะครบ 1 เดือนแล้ว! จริงเราควรจะไปเคารพศาลเจ้า (โอมิยะไมริ) กัน แต่บ้านที่ชิกะก็ยังไม่ว่างเลยรอไปก่อน... ว่างเมื่อไหร่ค่อยไปเนอะ...

รูปอาคิมาสะ ตอนประมาณเดียวกับคุเรฮะ

 ส่วนคุเรฮะตอนนี้... 

คร่อก.... Zzzzzz  

จุ๊บๆๆ 

จะหลับแล้ว...  

หน้าเป็นซาลาเปาแล้วค่ะ!!

อาคิปัจจุบัน... (เพิ่งตื่น!!)   

มีเด็กนอยด์อยู่ข้างหลัง... (จะนอนได้ยังงั้ยยยย)