เคอง... ??!! @_@;
posted on 23 Oct 2009 18:11 by hayashikisara in Diary**** พยายามอัพประมาณ 100 รอบได้ แต่อัพไม่ติด -_-; อัพยากมากกกก ใครมาเจอตอนไม่ติดอย่าได้ประหลาดใจ ****
ไม่เคยอ่านการ์ตูนเรื่อง K-on (軽音 เค-อง) มาก่อน... แต่ก็รู้นะว่ากระแสของเรื่องนี้มาแรง (ตอนนี้อาจจะซาแล้ว) เพียงแต่ไม่นึกว่ากระแสของการ์ตูนเรื่องเค-องอะไรเนี่ย... มันจะระบาดเข้ามาในบ้านเราด้วย -_-;
มัวแต่ท้อง ยุ่งๆก็เลยไม่ได้เล่้าให้ฟังว่า... เมื่อครึ่งปีที่แล้ว อยู่ๆไอ้คุณฮายาชิมันก็ซื้อเบสมาค่ะ @_@;
ไม่รู้นรกอะไรดลใจให้อยู่ๆมันก็รู้สึกอยากจะเป็นนักดนตรีขึ้นมา อายุอารามก็ 28 เข้าไปแล้ว... ไม่ใช่วัยจะมาเริ่มเค-องกับเขาเลยแม้แต่น้อย... -_-; ถึงแม้มันจะเคยมีประวัติเป็นนักร้องส่วน Tenor ของวงประสานเสียงมาก่อน แต่มันก็ร้องแต่พวกเพลงเก่า เพลงศาสนา เพลงคลาสสิค และที่สำคัญ... มันไม่ได้มีความถนัดทางเครื่องดนตรีอะไรเลยแม้แต่น้อยอีกต่างหาก
แล้วอยู่ๆทำไมมีคนหอบเบสมาส่้งที่บ้านได้ฟระ!!!!!
เบสที่มันซื้อเนี่ย ได้ข่าวว่าไม่ได้แพงอะไร เป็นเบสถูกๆสำหรับมือใหม่ที่จะเริ่มฝึก คือมีเบส กระเป๋า แท่นวา่ง แอมป์ กับสายเสยอะไรของมันไม่รู้รวมกันมาเป็นเซ็ท ถึงบอกว่าไม่แพงแต่ก็ปาเข้าไป 16,000 เยน @_@; ทั้งนี้ทั้งนั้นมันเอาเงินค่าขนมของมันที่เก็บๆไว้ซื้อเอง (ที่ให้มันวันละ 200 เยน + น้ำพักน้ำแรงที่มันพยายามส่งหัวข้อพัฒนาบริษัทไปในแต่ละเดือน รู้สึกว่าจะได้เงินด้วย ก็เลยบอกให้มันเก็บไว้เป็นค่าขนมตัวเองเหอะ)
ไอ้ที่เสียเงินซื้อเบสน่ะ ไม่ได้งงอะไรหรอก แต่งงที่ว่า ทำไมถึงเป็นเบส?? @_@; แล้วทำไมอยู่ๆอยากเล่นดนตรีขึ้นมา?? คำตอบของมันเปรี้ยวมาก มันบอกว่าดูคนที่อัพวีดีโอขึ้นนิโกะนิโกะโดกะ (ประมาณ youtube เวอร์ชั่นญี่ปุ่น) แล้วเกิดทึ่ง อยากเล่นกับเขาบ้าง @_@;
เออ... แปลกดี... แต่สงสัยคนที่มันดูจะเล่นเพลงเพราะๆ เล่นกันเทพมาก ไหน ไหน ไหน ขอดูหน่อย...
มันเปิดไอ้ที่เก็บๆเป็น fav ไว้ให้ดู ได้แต่นั่งอึ้งเมื่อค้นพบว่ามันเป็นเพลงการ์ตูนและเกมทั้งนั้นเลยนี่หว่า -_-; ไอ้คนเล่นมันก็เก่งหรอก แต่เดี๊ยนไม่รู้จัก... แถมถ้าคนเคยเข้าๆออกๆนิโกะนิโกะโดกะบ่อยๆจะพบว่าเซียนเหล่านี้ชอบทำตัวเพี้ยนๆ... เช่นแต่งเป็นเซเลอร์มูนหรือใส่ชุดนกเพนกวินมาเล่น (ทั้งๆที่เป็นผู้ชาย ขนหน้าแข้งยังกะกอลิร่า กล้ามยังกับพี่บิลลี่) ส่วนใหญ่จะถ่ายแบบไม่ให้เห็นหน้า เลยทำตัวบ้าๆบอๆกันเต็มที่ บางคนแก้ผ้ามาเล่น ดีว่ากีตาร์ช่วยบดบังส่วนสำคัญไว้ได้นิดนึง -“-; กระนั้นเล่นไปพุงก็กระเพื่อมไป แก้ผ้าไม่ว่า ขอให้มีอะไรให้มันน่าดูหน่อยสิเฮ้ย... กล้ามเกลิ้มอะไรก็ได้!
หลังจากที่ทนนั่งอ้าปากค้างดูไปแบบโนคอมเม้นต์ ก็ถามผัวด้วยความหวาดวิตกว่า “เธอจะตั้งวงหรือว่าไปเข้าร่วมกับวงไหนเหรอ?”
“เปล่าหรอก”
มันตอบเหมือนจะดี
“ก็แค่จะเล่นเพื่ออัพขึ้นนิโกะนิโกะเท่านั้นแหล่ะ”
โธ่ถัง! จุดประสงค์ของมันช่างยิ่งใหญ่คุ้มค่า 16,000 เยนดีแท้... หรือมันกะจะแต่งเป็นซินเดอเรลล่าขึ้นนิโกะนิโกะกับเขาเนี่ย... -_-;
ทีแรกก็ไม่สนใจ คิดว่ามันคงบร้าเป็นช่วงๆ (เหมือนเรา) จะบ้าเหรอ คนเราอยู่ๆจะซื้อเบสกับหนังสือมานั่งอ่านเองแล้วเล่นเป็นได้เหรอ? มันไม่ใช่คนหัวดีขนาดนั้น...
แต่ลืมไป... ว่ามันเป็นประเภท 情熱 -_-; ขนาดเล่นเกมเกมเดียวยังเล่นได้นานเป็นปีๆ
เผลอแผลบเดียว... มันก็เล่นเป็นเพลงเหมือนกันแฮะ... ถึงแม้จะเป็นเพลงฮารุฮิ (นอกจากอนิเมทแล้วมันจะเล่นอะไรได้) แบบช้าๆ แต่มันก็ฝึกของมันไปได้... แถมมันยังเลิกเล่นเกมออนไลน์ที่เล่นมานมนาน ทิ้งคาแรคเตอร์และทุกอย่างที่มันสะสมมาทั้งหมด เพื่อที่จะเป็นซินเดอเรลล่า เอ้ย ไม่ใช่... เพื่อจะอัพนิโกะนิโกะ...
เท่านั้นยังไม่พอ เพราะมันพยายามจะไดเอ็ท @_@; เนื่องจากมันกลัวว่าเวลาอัพขึ้นไปแล้วหุ่นมันจะไม่สวย (ยังไงก็ไม่ให้เห็นหน้าอยู่แล้ว จะหุ่นทุเรศด้วยก็ใช่ที่) จากที่หนัก 67 (สูง 165) ตอนนี้เหลือ 64 แล้ว มันผอมเร็วกว่ากรุอีก กรี๊ดดดดด
นี่แค่เพื่อจะอัพนิโกะนิโกะ... มันยังพยายามขนาดนี้ -_-; (ทำยังกับจะได้เงิน)
และแล้ว... เดือนนี้... นึกแล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง
ในที่สุดมันก็มาเจรจาขอเรียนเบสฮ่ะ... ซึ่งการจะเรียนอะไรที่ญี่ปุ่นนี่ค่าเรียนมันจะอัปรีย์มาก ไม่เหมาะกับครอบครัวจนๆที่เพิ่งคลอดลูกเพิ่มมาอีกคนอย่างครอบครัวเราเป็นอย่างยิ่ง แต่มันจะใช้เงินเก็บของมันเอง และมันก็เลิกซื้อโชเน็งจัมป์กับโชเน็งแมกกาซีนที่เป็นแฟนเหนียวแน่นมานมนานตั้งแต่ประถม... (แต่มันยังแอบไปยืนอ่านตามคอนบินิ กร๊ากกก)
เห็นแก่ความกระตือรือร้นพยายามของมัน ก็เลยส่งมันไปเรียน จะเรียนนี่ต้องเช่าสตูดิโอให้อาจารย์เค้าด้วย (แต่ไม่แพง) คือเรียนกันตัวต่อตัว อาจารย์หนุ่มเจือกอายุน้อย (และหน้าตาดี) กว่ามันอีก
ขอย้ำอีกครั้ง... มันทำเพื่อจะอัพขึ้นนิโกะนิโกะ
ทุกวันนี้กลับมาบ้านมันก็นั่งซ้อมเบสของมันทุกวัน @_@; แล้วก็ออกกำลังกายกับวีดีโอพี่บิลลี่ แถมมันยังคิดมากเรื่องแคลอรี่ในอาหารแต่ละมื้อที่ทำ -_-; (ห้ามเกิน 700 kcal ต่อมื้อ แต่พยายามจะให้อยู่ที่ 500 เผื่อกินดื่มของว่างอย่างอื่น) สร้างความลำบากกับชีวิตของเดี๊ยนมาก T^T
ตอนนี้มีความซวยอีกอย่าง... เพราะพอมันเริ่มจะเล่นเป็น มันก็เกิดความฝันอันยิ่งใหญ่ขึ้นมาอีกขั้น... ควรจะเปิดให้ทายกันก่อนสินะทุกคน... ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก...
ใครทายถูกไม่มีรางวัลให้... คือมันใฝ่ฝันว่าครอบครัวเราจะเป็นครอบครัวนักดนตรีค่ะท่าน!... (คงลืมไปว่าเดี๊ยนอ่านโน้ตดนตรีไม่ออกและไร้เซนส์ทางด้านดนตรีโดยสิ้นเชิง) ตอนนี้มันก็พยายามเม้าท์เรื่องดนตรีทุกวันและเป่าหูให้เราพยายามเล่นเครื่องดนตรีอะไรซักอย่าง บอกว่ามันจะดีและเป็นตัวอย่างต่อลูกบลาๆๆ (ลูกคงจะเป็นก่อนเราแน่นอน -_-;)
“ผู้หญิงเล่นเบสก็เท่ห์นะ”
มันบอก...
“ไม่ล่ะ ดูไม่เห็นออกเลยว่าเบสกับกีตาร์ต่างกันยังไง”
เราพูดความจริง
“ระหว่างเบสกับกีตาร์ชอบอะไร?”
“ไม่รู้สิ อาจจะชอบกับอควสติคกีตาร์มากกว่านะ เสียงเพราะดี”
ในเวลาต่อมาถึงเพิ่งรู้ว่า... ตกหลุมพรางมันเข้าแล้ว!!!
เมื่อมันกลับบ้านมาในวันหนึ่งพร้อมหอบของขวัญชิ้นใหญ่กลับมาฝากด้วยรอยยิ้ม
อควสติกกีตาร์!! เฮ้ยยย จะบ้ากันไปใหญ่แล้วววว!!! @o@!!! (แถมยังเป็นโมเดลที่เล็กกว่าปกติหน่อยเพื่อให้ผู้หญิงตัวเล็กๆหรือเด็กเล่นได้ง่ายขึ้น ได้ข่าวแพงกว่าเบสของมันอีก!!!)
“เธอเป็นคนบอกเองว่าชอบกีตาร์นี่นา่”
T^T (หมายความว่าเมื่อเทียบกับเบสเฟ้ย... หรือกรุควรไปสอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่นใหม่??)
ตอนนี้มันก็เลยมีความสุขกับการฝันว่าครอบครัวเราจะได้เล่นดนตรีด้วยกันแล้วอัพนิโกะนิโกะกัน (ทำไมต้องนิโกะนิโกะวะ?) ซึ่งเราดูแล้วยังไงๆครอบครัวเราก็ไม่มีวันเป็นครอบครัวนักดนตรีได้ -_-; (จนถึงวันนี้เรายังไม่ได้จับกีตาร์เลย) และเราเดาว่าอนาคตกีตาร์ตัวนี้อาจจะไปอยู่ใน ebay กร๊ากกก (นอกจากมันเล่นเบสเป็นแล้วจะมาเล่นกีตาร์ด้วย)
แต่ไม่รู้สิ... เวลาดูมันแล้วเราก็อิจฉานิดๆนะ แม้ว่ามันจะทำงานเหนื่อยทุกวัน แต่มันก็ยังดูสดชื่นสนุกสนานเวลากลับบ้านมาเล่นเบส (เหมือนที่มันกลับบ้านมาเล่นเกม) คือมันเป็นคนที่ดูไม่เหนื่อยกับชีวิต ดูมันมีชีวิตชีวาตลอดเวลา (พลังมันเหลือ) และเราเดาว่าอีกไม่นานมันก็คงเก่งเบส... เหมือนกับที่มันเข้าชมรมประสานเสียงไปทั้งที่อ่านโน้ตไม่ได้ ร้องเพลงไม่เป็น ตอนเข้าไปปีแรกทุกคนก็หัวเราะเยาะมัน แทบจะเรียกได้ว่ามันห่วยที่สุดในชมรม... เพียงเวลาแค่ปีสองปีมันก็เก่งขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ เป็นได้ถึงหัวหน้า part เป็นคนที่คนในชมรมเคารพเกรงใจ... เวลามันชอบอะไรมันก็จริงจังเสมอเหมือนกับว่ามันคิดเรื่องนั้นตลอดเวลาและคิดหาวิธีที่จะเก่ง ทั้งๆที่บางทีก็เป็นเรื่องไร้สาระหรือแค่มันอยากจะทำเพื่อความสนุกๆของมันเท่านั้นเอง
ถ้าเราเป็นอย่างมันป่านนี้ก็คงเก่งอะไรหลายๆอย่างไปแล้วเนอะ...
เอาเป็นว่า...
ไว้เลี้ยงลูกลอยลำแล้วเราอาจจะคิดเรื่องกีตาร์แล้วกัน... (แต่ไม่นิโกะนิโกะนะ -_-;)
ป.ล. อย่างน้อยวันนี้ก็อัพนิยายเพิ่มอีก 1 chapter แล้วนะ ^_^; http://hayashikisara.warabimochi.net >> Literary>> Fiction>> After the light
มองด้วยความอิจฉา 5555
#1 By เม็ดบ๊วย on 2009-10-23 18:17