Hayashi Kisara Overdrive กับญี่ปุ่นปีที่แปด...

~Kisara 勝手にRanking~

ตอนนี้อยู่ญี่ปุ่นมานานหลายปีแล้ว ชินกับอาหารญี่ปุ่นเกือบทุกอย่างแบบไม่มีปัญหา (ยกเว้น นัตโตะ อุเมะโบชิ ชิโสะ T^T) แต่เมื่อตอนที่ได้ทุนมาญี่ปุ่นครั้งแรกแบบแรกสุดจริงๆคือตอนอายุ 15 นี่ (ปี 1995) ประเทศไทยยังไม่มีกระแสญี่ปุ่นบูมเหมือนอย่างทุกวันนี้ สมัยนั้นไม่มีร้านอาหารญี่ปุ่นที่หน้้าตาธรรมดาอย่างเราๆจะเข้าไปกินได้ อริสราก็เกิดในบ้านที่ฐานะปานกลางล่างๆ (ค่อนไปทางจน?? T^T) อยากกินอาหารญี่ปุ่นนี่ได้แต่ฝัน แล้วบ้านอยู่แถวจรัญฯแบบในสวน ไม่เคยรู้ข้อมูลร้านรวงหรืออะไรด้วยซ้ำ ชอบญี่ปุ่นนะ (จากการ์ตูนพวกโดราเอมอนที่พ่อซื้อจากสนามหลวงแบบเหมาๆมือสองมาให้) แต่ไม่มีข้อมูลอะไรให้รู้เหมือนทุกวันนี้ เพราะไม่มีอินเตอร์เน็ท ไม่มีคนรู้จักเคยไปญี่ปุ่น ไม่มีใครคุยด้วย ไม่มีตังค์ซื้อหนังสือ นานน้านนนนทีจะได้หนังสือเกี่ยวกับญี่ปุ่นมาดูตาเป็นประกายๆซักเล่ม นอกนั้นอ่านการ์ตูนแล้วฝันเอา

พอพยายามจนสอบได้ทุนไปญี่ปุ่นหนึ่งปีแบบที่พ่อแม่ไม่ต้องออกอะไรเลยนอกจากค่าขนมตามความเมตตากรุณา (ไปอยู่กับโฮสแฟมิลี่ชาวญี่ปุ่น) ก็ต้องตื่นเต้นดีใจเป็นธรรมดาตามประสาเด็กที่ไม่เคยไปค้างบ้านเพื่อนเลยแม้แต่คืนเดียว ทว่าของกินญี่ปุ่นที่เข้าปากครั้งแรกนั้นกลับไม่ค่อยจะเหมือนอย่างที่จินตนาการไว้เท่าไหร่ -_-;

ความผิดหวังประหลาดใจไล่เป็นลำดับได้เช่นนี้... 

10. ยากิโซบะ : เคยกินนะไอ่ยากิโซบะเนี่ย แต่กินตามตลาดไง ไอ้ที่เส้นอ้วนๆผัดกับซอสอะไรแปลกๆสีจืดๆหน่อย (ดูถูกๆกระจอกๆ) แต่ความรู้สึกเราไอ้นั่นคือยากิโซบะในความคิดเราไปแล้ว (ปรุงได้อีกต่างหาก) พอมาญี่ปุ่นแรกๆเจอยากิโซบะเส้นเหมือนบะหมี่ผัดกับซอสยากิโซบะดำๆไม่เหมือนกับที่เคยเห็น แถมยังปรุงไม่ได้...ทำให้ตอนนั้นรู้สึกไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่ @_@;

9. เกี๊ยวซ่า : สมัยนั้นโอกาสจะได้กินเกี๊ยวซ่านี่ไม่ค่อยมี จำได้ว่าเวลามีใครซื้อเกี๊ยวซ่ามาให้ที่บ้านจะเป็นแนวทอดๆมา เกี๊ยวซ่าในความคิดของเราเลยเป็นของทอดมาตลอด @_@; มาญี่ปุ่นแล้วเพิ่งรู้นี่ล่ะว่าเค้าใช้ทอด+steam แป้งก็นิ่มๆไม่เหมือนกับที่เคยกินแม้แต่น้อย แล้วไม่ได้กินกับกะหล่ำซอยๆด้วย ยังไงเราก็คิดถึงเกี๊ยวซ่าแบบทอดๆอยู่ดี T^T

8. ไก่คาราเกะ : นี่ก็เป็นผลพวงจากสมัยนักเรียนเคยกินไก่คาราเกะของร้านเชสเตอร์กริลครั้งสองครั้ง (พ่อตัดใจพากินเพราะอยากเอาใจลูกสาว) แล้วเราเข้าใจไปเองว่ากินกับข้าวแล้วต้องราดซอสเทริยากิอย่างนั้น (ไม่รู้ด้วยว่าคือซอสเทริยากิ) สมัยนั้นชอบมากจนอยากบอกให้พี่เค้าราดซอสเยอะๆ พอมาญี่ปุ่นแล้วไม่มีใครเค้ากินกับซอสเทริยากิอย่างนั้น เค้าจิ้มเกลือพริกไทยกัน @_@; แต่ทุกวันนี้เราก็ยังแอบเอาซอสเทริยากิราดคาราเกะอยู่ สามีรับไม่ได้หาว่ากินอะไรแปลกๆ -_-;

7. ข้าวแกงกะหรี่ : ข้าวแกงกะหรี่ญี่ปุ่นนี่มันก็อร่อยนะไม่ใช่อร่อย แล้วก็เป็นของโปรดเราด้วย แต่เราตั้งความหวังไว้มากว่ามันจะต้องอร่อยกว่านี้เพราะเวลา่อ่านการ์ตูนโดราเอมอนแล้วใช้ผ้าคลุมวิเศษสั่งออกมามันจะดูน่ากินมากเลย >_<

6. สุกี้ยากี้ : คืออันนี้งงอย่างแรงว่าไม่มีอะไรเหมือนกับสุกี้ที่ไทยเท่าไหร่แล้วจะมาตั้งชื่อเหมือนกันทำไม @_@; สุกี้ญี่ปุ่นต้มในน้ำซุปหวานๆข้นๆสำหรับสุกี้ ไม่มีใครใส่น้ำเยอะเต็มหม้อ วัตถุดิบหลักก็คือเนื้อวัว ถือเป็นอาหารยามมีอันจะกิน น้ำจิ้มก็ไม่มีต้องจิ้มกับไข่ดิบ (แรกๆไม่สามารถเดี๋ยวนี้ฟองเดียวไม่พอ ^_^;)

5. โดรายากิ : คือข้องใจมานานแล้วว่ามันคงจะอร่อยมากๆแน่เลยโดราเอมอนถึงได้กินได้กินดีปานนั้น ดูในหนังสือมันน่าอร่อยมาก แล้วชื่อยังบอกว่าแป้งทอด มันต้องเป็นอะไรทอดๆ ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันเป็นของหวาน ไอ้ไส้นั่นก็ถั่วแดง @_@; กินอันเดียวก็หวานเลี่ยนจะตายอยู่แล้ว กินเป็นภูเขาเลากาแบบโดราเอมอนที่ตายแน่

4. อุเมะโบชิ : รู้จักครั้งแรกจากซุปเปอร์แมนในเรื่องอาราเล่ แบบว่าสโลแกนเค้าคือกินบ๊วยเค็มแล้วเป็นซุปเปอร์แมน (?) คิดว่ามันน่าจะคล้ายๆบ๊วยเค็มตากแห้งแบบบ้านเรา นึกถึงก็เปรี้ยวปากเสียนี่กระไร ที่ไหนได้มันเปรี้ยวกว่าที่คิด (เปรี้ยวอย่างเดียว) @_@; ทุกวันนี้ก็ยังไม่ชอบอยู่ (แต่สามีชอบมาก ไอ้ที่เราไม่ชอบสามอย่างที่บอกไว้ตอนต้นเป็นของโปรดสามีทั้งหมด)

3. โมจิ : อันนี้ก็รู้สึกว่ามันจะต้องอร่อยมากเพราะเป็นที่พูดถึงกันทั่วไปในการ์ตูน เวลาเอามาปิ้งๆในตะแกรงแล้วมันจะพองๆกลมๆออกมาด้วย รสชาติมันจะเป็นยังไงกันนะ... พอได้กินจริงๆ... จิ้มอะไรก็ไม่มีรสชาติ จนต้องไปหาน้ำปลามาจิ้ม (ไม่ได้อร่อยหรอกนะ อย่าลอง) -_-;

2. ชิกุวะ : ข้องใจอย่างแรงว่าทำไมชิชิมารุในเรื่องนินจาฮัตโตริถึงชอบชิกุวะ @_@; มันไม่ได้เป็นของกินที่เป็น Main ในครัวเรือนเท่าไหร่เลย แล้วก็ไม่ได้อร่อยถึงขนาดที่เห็นแล้วจะน้ำลายไหล (ถ้าตอนปิ้งใหม่ๆน่ะอาจจะใช่ แต่ที่วางขายเป็นแพคก็หน้าตาเหี่ยวๆ...)

1. ดังโหงะ : ยกให้ไปเลยกับความผิดหวัง T^T เพราะแต่ก่อน(เข้าใจผิด)นึกว่ามันจะเหมือนลูกชิ้นปิ้งแสนอร่อยแบบบ้านเรา ไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันคือแป้งกับแป้ง แล้วบางทีกินแบบไม่จิ้มไม่ราดอะไรด้วย (นี่ของของโปรดสามีเหมือนกัน คือมันเป็นคนชอบอะไรๆญี่ปุ่นๆ)T^T

สมัยนี้ทุกคนรู้จักญี่ปุ่นกันเป็นส่วนใหญ่ (ขนาดแม่เดี๊ยนยังกินฟูจิบ่อยๆ) คนมาญี่ปุ่นตอนนี้ไม่มีใครต้องมานั่งจินตนาการอะไรเหมือนเราตอนนั้นอีกแล้ว บางคนเคยกินมาแล้วจากไทยตั้งมากมายประมาณไม่้ต้องมาญี่ปุ่นก็ได้ มันไม่เหมือนกันแล้วเนอะ แต่เราก็ชอบความรู้สึกที่ไม่รู้ิอะไรแล้วได้มาลอง ยังจำความตื่นเต้นแต่ละอย่างในแต่ละวันตอนนั้นได้ บันทึกสมัยนั้นเอามาอ่านหลายครั้งก็ไม่เบื่อ คนเราบางทีไม่รู้อะไรเลยมันก็ไม่ดี แต่รู้ิอะไรมากเกินไปมันก็ไม่สนุก

คนไทยบางคนมาญี่ปุ่นด้วยกันก็เป็นอับดุลมาเชียว รู้ทุกอย่างอ่านมาหมด จะต้องกินอะไร เที่ยวไหน ทำอะไร เราไม่ชอบไปกับคนรู้อะไรเยอะๆแล้วคอยอธิบายอะไรตลอด เพราะบางอย่างเราอยากรู้เอง แล้วไม่ว่าเราจะอายุเท่าไหร่ ก็ยังอยากมีความรู้สึกว่าได้ผจญภัยอยู่...

ดังนั้นเรื่องบางอย่าง ก็ไม่อยากรู้มากไปเหมือนกัน ^_^ แล้วไม่แปลกที่เรารู้แล้วจะไม่พูดออกมาหรือเที่ยวไปบอกแนะนำใครต่อใคร...

เพราะถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร บางคนก็ควรจะได้รู้เองมากกว่าให้เราไปคอยบอกทั้งที่เค้าไม่ได้อยากรู้ หรือเค้าอาจจะรู้อยู่แล้วแต่ไม่ใช่คนอวดภูมิเหมือนกันก็ได้

ไม่ควรเอาตัวเองไปตัดสินว่าคนอื่นรู้ไม่รู้หรือต้องการคำแนะนำถ้าเค้าไม่ได้ขอหรือถาม แล้วอย่าคิดว่าการบอกหรือสอนคนอื่นเป็นการแสดงถึงความใจดีของเราเสมอไปเนอะ...

^_^