1. เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา งานร้องเพลงคลอรัสของเมืองในฐานะตัวแทนกลุ่ม Mama Chorus จากโรงเรียนอนุบาลของอาคิได้จบลงไปด้วยดี (มั้ง) >w<
2. ก็รู้อยู่นะว่าร้องในห้องประชุมของเมือง แต่ไม่นึกว่าจะใหญ่ขนาดนี้ =_=; นี่มันจะเท่าโรงละครที่สนามหลวงอยู่แล้ว จริงๆก็อยู่ใกล้บ้านขนาดเดินมาได้ภายใน 6-7 นาที และเค้าก็มีจัดงานนู้นงานนี้ตลอด บางทีมีนักร้องมีอะไรมาด้วย แต่เดี๊ยนไม่เคยมาดูเลย orz
3. เป็นอีกครั้งที่ได้ทำงานเป็นระบบแบบญี่ปุ่น หลังเวทีเป็นระบบโคตรๆ และเวลาจำกัดโคตรๆ ทุกคนคิดเป็นกลุ่ม ไปไหนทำอะไรนึกถึงภาพลักษณ์ของกลุ่ม ระวังตัวเองกันมาก เคลื่อนไหวเป็นทีมตลอด
4. งานเริ่ม 12.30 แต่ต้องไปซ้อมจริงตอนเช้า กลุ่มเราเป็นกลุ่มที่สองของวันนั้น (งานมีสองวัน) เลยต้องไปตั้งแต่ 9 โมง เค้านัดแต่ละกลุ่มมาตามเวลาลดหลั่นกันไป ต้องเข้าออกที่ทางเฉพาะของนักแสดงด้านหลัง (มุดใต้ดินไป) มีเวลาซ้อมแค่กลุ่มละ 5 นาทีโดยนับตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าเวที TwT แค่ยืนกะตำแหน่งตัวเองได้ก็แทบหมดเวลาแล้ว พอหมดเวลาปุ๊บ ก็เดินออกกันเป็นระเบียบ ต่อกันเป็นกลุ่มๆอย่างสวยงาม
5. จากนั้นก็ไปรอที่ห้องพักนักแสดงแต่ละกลุ่ม กลุ่มเรามี 37 คน ได้ห้องใหญ่ สาวๆ (ที่อายุเฉลี่ยของกลุ่ม 37 เช่นกัน) ก็มาแต่งหน้าแต่งตัวกันที่ห้องนี้ แต่งกันเองแบบว่าตัวใครตัวมัน แล้วแต่ละคนเป็นแม่ๆที่วันๆกระเซอะกระเซิงออกจากบ้านกันทั้งนั้น แต่งหน้าอะไรนี่แทบจะลืมกันไปหมดแล้ว =_=; เดี๊ยนยิ่งแล้วใหญ่ วันๆแทบไม่เคยแต่งหน้า แค่มันทารองพื้นลงแป้งไปวันๆนี่ก็เก่งแล้ว อาจารย์บอกให้แต่งหน้าจัดๆ หลายคนก็ไปซื้อขนตาปลอมมาติดกัน แล้วติดกันเป็นครั้งแรกทั้งนั้นเลยนะ วุ่นวายมากมาย >w< (อริสราปัดมาสคาร่า หลังจากที่ปัดครั้งสุดท้ายเมื่อตอนงานแต่งเมื่อแปดปีก่อน กร๊ากๆ)
6. ข้อกำหนดของการขึ้นเวทีวันนี้ นอกจากจะใส่ผ้ากันเปื้อนลายสก็อตเทียบรัศมี AKB แล้วคือการต้องหาดอกไม้,ริบบิ้นหรืออะไรก็ตามมาติดกบาลกันให้เด่นๆ บางคนเป็นแม่บ้านมาก ประดิษฐ์เองกันเลย (เพลงที่ร้องคือเพลง AKB สามเพลง จะว่าไปพวกเราก็ AKB48 เหมือนกัน แต่ 48 นี่คืออายุของคนสูงสุดในกลุ่ม 5555)
7. หนึ่งในกลุ่มเราก็มีเจ๊ป้าคนนึง (ขอเรียกทากะซังละกัน อายุ 41) แกจะตัวสูงใหญ่ ปร้าๆหน่อย คือก่อนจะถึงวันจริง แกไปซื้อดอกไม้มาดอกใหญ่มากกกก @_@; จะใหญ่กว่าหน้าเดี๊ยนอยู่แล้ว แปะกลางกบาลนี่จะเป็นกัปปะกันได้เลยทีเดียว
8. ทว่าพอเมื่อวานนี้ แกก็ทำให้ตะลึงกว่าเดิม โดยการเอาดอกไม้ของแกไปติดที่ข้างซ้ายของที่คาดผม (ดอกสีแดงทึมๆหน่อย) แล้วข้างขวา... แกไปหาดอกสีทองจากไหนไม่รู้ ขนาดเล็กกว่าไอ่ดอกแรกนิดหน่อย มาติดเข้าไปด้วย (แกต้องการอาไร้~~) =_=;
9. ลองจินตนาการดูแล้วกัน... สาวร่างใหญ่หน้าป้าๆ เอาที่คาดผมที่มีดอกสีแดงดอกบะเร่อติดอยู่ข้างนึง อีกข้างก็เป็นดอกสีขาวๆทองๆมาติดที่หัว... (น่ากัวมาก พวกเราต่างตะลึงกันไปตั้งแต่ตอนที่เจ๊แกหยิบออกมาจากกระเป๋า)
10. ถามแกแทบไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้นคร้าาาา ทากะซัง!! @o@!! ทำไมไปเอาดอกอะไรมาติดมันสองข้างอะไรขนาดนี้ อย่างนี้มันยิ่งกว่าชบาทัดหูอีกนะเว่ยเฮ้ยยยย
11. แกบอกว่าผัวแกบอกว่าดอกไม้ของแกสีแดงทึมๆ ไม่สดไม่เด่นเหมือน AKB เลย แกเลยรีบไปเสิร์ชหา AKB มาดู แล้วเห็นว่า AKB ใช้ดอกประมาณขาวๆทองๆกันแล้วน่ารัก เจ๊แกเลยรีบไปหาดอกทองๆมาบ้าง แต่ของเก่าก็เสียดาย ติดมันสองดอกซ้ายขวาเลยละกัน (แล้วใครพูดแกก็ไม่ฟังนะ แกจะติดสองข้างให้ได้ กลัวไม่เด่น orz)
12. หลังจากพวกเราไม่รู้จะทำยังไงกับแก ก็มีคนนึงพูดขึ้นมาว่า “อย่างน้อยก็ให้มันอยู่ข้างเดียวกันเหอะ” =_=; แกก็เลยเอาไปรวมให้ข้างเดียวกันซะเป็นช่อทองแดง (ทอง + แดง) ดูแล้วเหมือนมิโซระ ฮิบาริซัง TwT มันก็ยังดูอึ้งอ่ะนะ แต่ดีกว่าอยู่สองข้างแหละ
13. หลังจากแสดงของกลุ่มเราเสร็จ ก็ไปนั่งดูกลุ่มอื่นๆต่อ (คือคนที่มานั่งๆนี่ก็คือคนที่แสดงกับครอบครัวเป็นหลักนะเดี๊ยนว่า มันงานของเมืองหรืองานในครอบครัวกันแน่ =_=;) คาดว่าอายุเฉลี่ยของวงคลอรัสทุกวงน่าจะอยู่ที่ประมาณ 70 @_@;
14. แต่ถ้าตัดกลุ่มเราออกไป อายุเฉลี่ยน่าจะถึง 80 เลยทีเดียว orz (บางคนถือไม้เท้ามาร้อง ยืนบนเวทีงี้ขาสั่น...) เวลาแต่ละกลุ่มร้องเสร็จ จะปิดไฟเวทีให้มืดมากก็ไม่ได้ เดี๋ยวลุงป้าย่ายายล้มหน้าคว่ำ ต้องเรียกรถพยาบาลมารับกันยุ่งอีก
15. วันก่อนทากะซังนี่แหละเล่าให้ฟังว่าตัวเองคลอดลูกที่คันไซอิไดซึ่งอยู่แถวบ้านพวกเรา (อิได = 医科大学 คือโรงพยาบาลที่เป็นของคณะแพทย์ ก็จะมีนักศึกษาแพทย์มาช่วยงานในโรงพยาบาลบ้าง มาเรียนรู้นู่นนี่บ้าง) แกคลอดลูกคนแรกตอนอายุ 37 คนที่สองก็ 39 (จริงๆเราค่อนข้างสนิทกับทากะซังอยู่ เพราะลูกชายคนเล็กต้องเรียนปีเดียวกับคุเรฮะ แล้วน้องเค้าก็มีปัญหาเรื่องพัฒนาการด้วย คือสองขวบครึ่งแล้ว ตัวเล็ก ยังเดินไม่ได้ พูดไม่ได้ ต้องไปหาหมอพัฒนาการบ่อยๆ)
16. เนื่องจากมันเป็นอิได ตอนคลอดนี่ก็แบบ... ขึ้นไปนั่งบนไอ้เก้าอี้ขาหยั่งแล้ว อยู่ๆนักศึกษาแพทย์ก็เข้ามากันเพียบ =_=; มาช่วยกันเช็ดตัวทำนู่นทำนี่ จากนั้นก็เอาสมุดออกมาจดเลคเชอร์กัน อาจารย์หมอก็ทำคลอดแกไปด้วย บอกเด็กไปด้วย =_=; เป็นการคลอดเพื่อชาติมาก ค่าคลอดก็แพงโคตรแล้วยังต้องเอาทุ่งลาเวนเดอร์ของกรุไปให้มันเห็นกันทั้งคณะ (อย่าได้ไปคลอดที่อิไดเลยเชียว คลอดซังฟุจินกะเหอะ TwT)
17. อีกคนก็ใช่ย่อย คือตอนวันที่แกคลอด เป็นวันที่ทางคลินิกทำคลอดสั่งเก้าอี้ขาหยั่งมาใหม่พอดี @_@; เพิ่งมาถึงเซ็ทวางสดๆร้อนๆ แกก็ได้ขึ้นเป็นคนแรก แบบว่าได้เป็นผู้ใช้นัมเบอร์วันเลย ทีนี้ด้วยความที่มันเพิ่งมาถึง ทั้งหมอทั้งพยาบาลก็ไม่มีใครใช้เป็น =_=; เจ๊บอก กรุขึ้นไปคลอดลูกนี่หมอกดผิดกดถูกจนเด้งหน้าเด้งหลังหลายรอบมาก (จะคลอดง่ายก็เพราะงี้) กว่าจะลองผิดลองถูกใช้พอได้ แกก็แทบจะคลอดได้เองโดยไม่ต้องใช้ไอ้เก้าอี้นี่แล้ว
18. มีชีวิตอยู่กับแม่ๆชาวโอซาก้าช่างสนุก... >w<
ถอดแว่นและพยายามแต่งหน้าแล้ว >w< เค้าได้แค่นี้แหละ (แต่งไม่ค่อยจะเป็น แต่แสงมันทำให้ดูขาวอ่ะนะ ปกติดำกว่านี้ ประมาณรูปล่างๆน่ะ)
